Μετά από αρκετά χρόνια αποχής από το χόμπι μου, αποφάσισα πριν από 2 χρόνια περίπου να ξαναρχίσω. Έτσι όπως μου επέτρεπε ο χρόνος, μια φορά την εβδομάδα, έβλεπα μερικούς φίλους , πίναμε καμιά μπύρα, λέγαμε τις ίδιες ιστορίες, τα ίδια ανέκδοτα, με τον ίδιο τρόπο όπως πάντα, αλλά και πάλι μας διασκέδαζαν αφάνταστα. Έτσι συμβαίνει, ορισμένα πράγματα έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε ευχαριστούν αδιάκοπα ακόμα και μονότονα. Τρεις τέσσερις φορές τον χρόνο περνούσαμε και τα σαββατοκύριακα μαζί, πάντα κάνοντας το χόμπι Όλα ήταν ειδυλλιακά για μένα. Είχα μόνο φίλους, χαλάρωνα, περνούσα καλά, έδινα και τον οβολό μου ως όφειλα τακτικά και όλα ήταν καλά. Μέχρι που συνέβη αυτό που φοβάσαι. Μερικοί άνθρωποι παίρνουν τα χόμπι τους σοβαρότερα από ότι πρέπει, τα κάνουν τρόπο ζωής, με αποτέλεσμα να χαλάνε την ευχαρίστηση των υπολοίπων.
Έτσι ακριβώς μου συνέβη και εμένα. Από τον Ιούνιο του 2008, μόνο και μόνο επειδή μερικοί πρώην φίλοι, δεν άντεξαν την μετριοφροσύνη τους, αλλά υπέκυψαν στην ματαιοδοξία τους, όχι μόνο μου χάλασαν την διασκέδαση, αλλά με οδήγησαν και σε δρόμους που δεν περπάτησα ποτέ, μόνο για προστατέψω την αξιοπρέπεια ημών των υπολοίπων.
Είναι φρικτό πως προσπαθούμε να αναγάγουμε την μετριότητά μας σε σημαντικό πράγμα, και να νοιώθουμε το κέντρο της γης. Είναι φρικτό να ζητάμε την αποθέωση περιφρονώντας το πόπολο. Είναι φρικτό καμιά φορά αν και επίπονο, να επιτρέπουμε στους ανόητους να μας χαλάνε τη ζαχαρένια μας.
Γιατί να μην έχω άλλο χόμπι θεέ μου.. να γλίτωνα και εγώ από αυτούς, αλλά και αυτοί από εμένα.... ( η μήπως παντού τα ίδια είναι )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου